ثابت است بعد از رفع رأس از ركوع خامس كه بعد از آن به سجود مىرود ، پس بعد از رفع رأس از ركوع اول و ثانى و ثالث و رابع ثابت نيست . مجملا استحباب سمع اللَّه مختص به صلوات يوميه نيست ، بلكه ثابت است در جميع صلوات مفروضه ، بلكه اختصاص به صلوات مفروضه ندارد ، پس ثابت است در صلوات مندوبه ، باز ظاهر اين است اين مطلب محل اشكال و تأمل نبوده باشد ، بلى كلامى كه در اين مقام هست اين است كه آيا استحباب سمعله مختص است به صورتى كه اتيان به نماز شود قائما يا نه ؟ بلكه ثابت است خواه قائما بوده باشد يا جالسا ، واجب بوده باشد يا مستحب ، چيزى كه موهم اختصاص اين است به صلاة قائم صحيحهء زراره است كه فرموده‌اند « ثم قل سمع اللَّه لمن حمده و أنت منتصب قائم » . لكن اين توهم باطل است ، بلكه وجه آن اين است نظر به اين كه صدر حديث مفروض است در صلاة قائم « قال : اذا قمت في الصلاة فلا تلصق قدمك بالاخرى » « 1 » پس تقييد « و أنت منتصب قائم » وجه آن اين است ، نه به جهت اختصاص حكم به صلاة قائم . پس ظاهر ثبوت استحباب است اگر چه نماز جالسا بوده باشد ، نظر به اين كه صلاة همان صلاة به طريق قيام است ، ماهيت صلاة در هر دو يكى است ، و تفاوتى نيست مگر تحقق قيام و عدم آن ، پس مدلول صل جالسا نيست مگر اين كه آنچه را به عنوان قيام اتيان مىكردى همان را به عنوان جلوس اتيان كن ، پس اجزاى واجبه و مستحبه همه بر حال خود باقى خواهد بود ، مگر آنچه را كه دليل شرع دلالت كند بر عدم آن . ملخص مقال : آن كه نماز نافله جالسا همان نماز نافله است قائما ، چنانچه

--> « 1 » وسائل الشيعة ج 4 / 675 .